No Announcement

"O Allah! We seek goodness from Your Knowledge and with Your Power (and Might) We seek strength, and We ask from You Your Great Blessings, because You have the Power and We do not have the power. You Know everything and I do not know, and You have knowledge of the unseen. Oh Allah! If in Your Knowledge this action (We are about to take) is better for my religion and faith, for our life and end [death], for here [in this world] and the hereafter then make it destined for us and make it easy for us and then add blessings [baraka'] in it, for us. O Allah! In Your Knowledge if this action is bad for us, bad for our religion and faith, for our life and end [death], for here [in this world] and the hereafter then turn it away from us and turn us away from it and whatever is better for us, ordain [destine] that for us and then make us satisfied with it."


عَنْ عُمَيْرِ بْنِ هَانِئٍ الْعَنْسِيِّ ، قَالَ : سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ ، يَقُولُ : كُنَّا قُعُودًا عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ ، فَذَكَرَ الْفِتَنَ فَأَكْثَرَ فِي ذِكْرِهَا حَتَّى ذَكَرَ فِتْنَةَ الْأَحْلَاسِ ، فَقَالَ قَائِلٌ : يَا رَسُولَ اللَّهِ وَمَا فِتْنَةُ الْأَحْلَاسِ ؟ قَالَ : ” هِيَ هَرَبٌ وَحَرْبٌ ، ثُمَّ فِتْنَةُ السَّرَّاءِ ، دَخَنُهَا مِنْ تَحْتِ قَدَمَيْ رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ بَيْتِي يَزْعُمُ أَنَّهُ مِنِّي ، وَلَيْسَ مِنِّي ، وَإِنَّمَا أَوْلِيَائِي الْمُتَّقُونَ ، ثُمَّ يَصْطَلِحُ النَّاسُ عَلَى رَجُلٍ كَوَرِكٍ عَلَى ضِلَعٍ ، ثُمَّ فِتْنَةُ الدُّهَيْمَاءِ ، لَا تَدَعُ أَحَدًا مِنْ هَذِهِ الْأُمَّةِ إِلَّا لَطَمَتْهُ لَطْمَةً ، فَإِذَا قِيلَ : انْقَضَتْ ، تَمَادَتْ يُصْبِحُ الرَّجُلُ فِيهَا مُؤْمِنًا ، وَيُمْسِي كَافِرًا ، حَتَّى يَصِيرَ النَّاسُ إِلَى فُسْطَاطَيْنِ ، فُسْطَاطِ إِيمَانٍ لَا نِفَاقَ فِيهِ ، وَفُسْطَاطِ نِفَاقٍ لَا إِيمَانَ فِيهِ ، فَإِذَا كَانَ ذَاكُمْ فَانْتَظِرُوا الدَّجَّالَ ، مِنْ يَوْمِهِ ، أَوْ مِنْ غَدِهِ ” أبو داود

The Webmaster (Pok Nik) would like to express his highest gratitude and thanks to (Almarhum) Ustaz Haji Ahmad Junaidin bin Che Din for his permission and greatest support in order to make this Global Abjad Blog as a reality.

Contact Pok Nik at : pgssajkm@gmail.com

Importance of a good shaykh by Shaykh Abd'al-Qadir al-Jilani Radi Allahu anhu

Al Ghawth al-Adham Shaykh Sayyad Abd'al-Qadir al-Jilani Radi 'Allahu anhu said: You must work hard to ensure that your hearts are not locked out of the door of His nearness. Be sensible! You are getting nowhere. You must seek the company of a Shaykh who is learned in the law [hukm] and knowledge ['ilm] of Allah (Almighty and Glorious is He), and who will show you the way toward Him. Without seeing the successful [muflih], one cannot succeed. If a person does not seek the company of scholars who put their knowledge into practice ['ulama 'ummal], he is a chicken from an egg abandoned by the rooster and the mother hen.

Seek the fellowship of those who enjoy fellowship with the Lord of Truth (Almighty and Glorious is He). What each of you should do, when the night has grown dark and people have gone to bed and their voices are silent, is get up, take an ablution [yatawadda'], perform two cycles of ritual prayer [yusalli rak'atain] and say: "O my Lord, guide me to one of Your righteous servants near to You, so that he may guide me toward You and make me familiar with Your path." The instrument [sabab] is necessary. Allah (Almighty and Glorious is He) was quite capable of guiding [His servants] to Him without the Prophets [anbiya']. Be sensible! You are getting nowhere. You must awaken from your heedless folly. As the Beloved Prophet Salla Allahu ta'ala 'alayhi wa Sallam has said: If someone relies entirely on his own subjective judgement, he will go astray. Try to find someone who will be a mirror for the face of your religion [din], just as you look in the mirror to check the appearance of your outer face, your turban and your hair. Be sensible! What is this crazy foolishness? You say, "I don't need anyone to teach me," and yet the Beloved Prophet Salla Allahu ta'ala 'alayhi wa Sallam has said: The believer is the believer's mirror [al-mu'minu mir'atu 'l-mu'min].

When the believer's faith is sound, he comes to be a mirror for all creatures. They behold their religious faces [wujuh adyanihim] reflected in the mirror of his speech, every time they see him and get close to him. What is this craziness? Not a moment goes by without your begging Allah (Almighty and Glorious is He) to provide you with more than you already have to eat, to drink, and to wear, with more sexual opportunities and more income. These are not things that could increase or decrease, even if you were to be joined in your plea by every supplicant whose prayers are answered [da 'in mujab].

Supplication [da 'wa] will neither increase one's sustenance by so much as an atom, nor reduce it by an atom. This is a foregone conclusion [mafrugh minhu]. You must devote your attention to doing what you have been commanded to do, and to avoiding what you have been forbidden to do. You should not worry about that which is bound to come your way, because He guarantees that it will come to you. Allotted shares [aqsam] arrive at their appointed times, whether they be sweet or bitter, whether you like them or dislike them.

The people [of the Way] attain to a condition in which they no longer have any prayer of supplication [du'a] or request [su'al] to make. They do not beg [in their prayers] to gain advantages, nor to get rid of disadvantages. Their supplication comes to be a matter concerning their hearts, sometimes for their own sake and sometimes for the sake of all creatures, so they utter the prayer of supplication without conscious premeditation [fi ghaiba].
"O '' Allah, endow us with good behaviour in Your company under all circumstances!
[When the believer's faith is sound], fasting [sawm], prayer [salat], remembrance [dhikr] and all acts of obedience [ta 'at] become second nature to him, mingled with his flesh and blood. Then he receives protection from Allah (Almighty and Glorious is He) under all circumstances. The restraint of the law [hukm] does not desert him, not for an instant, while he is on this course. The law comes to be like the vessel in which he sits, as he travels over the ocean of the power [qudra] of his Lord (Almighty and Glorious is He). He goes on traveling over it until he arrives at the shore of the hereafter, at the shore of the ocean of grace and the hand of nearness. Thus he is sometimes in the company of creatures and at certain times in the company of the Creator. His work and toil are with creatures, while his relaxation is with the Creator.
From Shaykh 'Abd al-Qadir al-Jilani, "The Sublime Revelation (Al-Fath ar-Rabbani)," translated by Muhtar Holland (Al-Baz Publishing, Houston, 1992), p. 426-8.
On the authority of Abu Hurayrah r.a., who said that Prophet Muhammad S.A.W. said: Allah SWT said:

Whosoever shows enmity to someone devoted to Me, I shall be at war with him. My servant draws not near to Me with anything more loved by Me than the religious duties I have enjoined upon him, and My servant continues to draw near to Me with supererogatory works so that I shall love him. When I love him I am his hearing with which he hears, his seeing with which he sees, his hand with which he strikes and his foot with which he walks. Were he to ask [something] of Me, I would surely give it to him, and were he to ask Me for refuge, I would surely grant him it. I do not hesitate about anything as much as I hesitate about [seizing] the soul of My faithful servant: he hates death and I hate hurting him. (It was related by al-Bukhari)

“Allah! There is no God save Him, the Alive, the Eternal. Neither slumber nor sleep overtaketh Him. Unto Him belongeth whatsoever is in the heavens and whatsoever is in the earth. Who is he that intercedeth with Him save by His leave? He knoweth that which is in front of them and that which is behind them, while they encompass nothing of His knowledge save what He will. His throne includeth the heavens and the earth, and He is never weary of preserving them. He is the Sublime, the Tremendous.”

Monday, October 20, 2008



Tokoh Ulung Pejuang Negeri Kelantan

Nama Tokoh : Tengku Mahmood Mahyiddeen Ibni Almarhum
Tengku Abd. Kadir Kamaruddeen
Tarikh Lahir : 30 Oktober 1908
Tempat Lahir: Istana Chabang Tiga, Wilayah Pattani
Tarikh Meninggal : 12 Februari 1954

LATAR BELAKANG Tokoh Tengku Mahmood Mahyiddeen merupakan anakanda Sultan Pattani yang terakhir, iaitu Almarhum Tengku Abdul Kadir Kamaruddeen. Bondanya adalah rakyat negeri Kelantan bernama Cik Maimunah. Tengku Mahmood Mahyiddeen dilahirkan semasa kerajaan Siam dan pihak Inggeris sedang hangat berebutkan negeri Pattani pada 30 Oktober 1908. Beliau dibesarkan oleh ibu tiri selepas ibunya meninggal pada ketika beliau berusia empat tahun. Apabila memasuki alam persekolahan, beliau dihantar ke negeri Kelantan dan memulakan hidup baru di sana.

Beliau memulakan alam persekolahan dengan memasuki Sekolah Majlis Agama Islam Kelantan pada usia tujuh tahun. Lima tahun kemudian, ayahandanya menghantar beliau ke kota raya Bangkok (1920) untuk memasuki Royal Assumption College. Bagaimanapun Tengku Mahmood hanya berada kira-kira tiga tahun sahaja di Bangkok akibat masalah politik yang timbul antara ayahandanya dengan kerajaan Siam. Ekoran itu, Tengku Mahmood dihantar pula ke Government English School di Pulau Pinang pada tahun 1923. Sebagai seorang pelajar yang pintar, Tengku Mahmood kemudiannya menyertai sekolah elit iaitu Penang Free School pada tahun 1926 dan lulus Senior Cambridge dua tahun kemudian. Disebabkan kecemerlangannya itu, beliau telah ditawarkan biasiswa pengajian perubatan di King Edward VII Medical College, Singapura. Bagaimanapun Tengku Mahmood telah menyerahkan tawaran itu kepada seorang rakannya yang miskin berbangsa Cina dan beliau sendiri mengambil keputusan kembali ke pangkuan keluarga di Kelantan. Tengku Mahmood Mahyiddeen telah mendirikan rumah tangga dengan adinda Sultan Kelantan iaitu Tengku Zainab pada tahun 1930.

Sejak awal tahun 1930-an, Tengku Mahmood mula aktif bergiat dalam bidang kemasyarakatan. Sifat prihatin dan peka serta ketajaman fikirannya telah membuatkan kerajaan negeri pada masa itu tertarik dengan kebolehan beliau. Bermula detik itulah beliau diamanahkan memegang jawatan sebagai Nazir Sekolah-Sekolah Melayu Kelantan pada tahun 1933 dan Penguasa Pelajaran Kelantan pada tahun 1938.

Tengku Mahmood kemudiannya telah berjuang bersungguh-sungguh membangunkan sistem pelajaran moden di Kelantan. Beliau berhasrat memastikan anak-anak jati negeri itu tidak ketinggalan dalam pelbagai aspek kehidupan. Dari tahun 1933 – 1941, beliau telah bertanggungjawab menubuhkan sebuah sekolah aliran Inggeris pertama di Kelantan (Maktab Sultan Ismail – 1936) dan sebuah lagi sekolah aliran Inggeris khusus untuk anak-anak perempuan (Zainab English School – 1937).

Bagaimanapun, usaha Tengku Mahmood terhenti apabila Tanah Melayu diserang oleh Jepun pada 8 Disember 1941. Namun, sebagai seorang individu yang berjiwa pejuang, Tengku Mahmood telah menukar arah perjuangannya. Dengan semangat patriotisme yang tinggi, beliau telah mengepalai sekumpulan pemuda Melayu berperang secara berdepan dengan tentera Jepun yang mendarat di pantai Sabak. Keberanian beliau berperang secara berdepan menentang tentera Jepun, pada hal beliau bukannya askar kerajaan telah mengundang rasa hormat yang teramat tinggi dari pihak Inggeris dan masyarakat setempat.

Bermula saat itu, tumpuan Tengku Mahmood mula terarah untuk mempertahankan maruah negara daripada ancaman penjajah. Beliau sanggup meninggalkan keluarga, harta dan pangkat demi berjuang untuk negara. Tengku Mahmood terlibat aktif menyusun serta mengumpul belia-belia Melayu di luar negara bagi menyertai gerila Force 136 yang dipimpinnya. Angkatan Force 136 yang berpusat di India itu adalah kumpulan yang bertanggungjawab menyusup masuk ke Tanah Melayu bagi menjalankan tugas-tugas risikan semasa perang dengan Jepun.

Sememangnya kehidupan Tengku Mahmood Mahyiddeen tidak pernah sunyi dengan perjuangan. Setelah Jepun menyerah kalah, beliau terlibat pula dalam peristiwa penentangan terhadap Malayan Union. Malah, banyak lagi peristiwa besar yang berlaku dalam usaha beliau membebaskan tanah air daripada penjajah sama ada di Tanah Melayu mahupun di wilayah Pattani. Malangnya, beliau tidak sempat melihat usahanya berjaya apabila meninggal dunia pada 12 Februari 1954, dua tahun sebelum rombongan Tengku Abd. Rahman ke London untuk menuntut kemerdekaan. Kematian beliau dalam usia 40-an menimbulkan pelbagai spekulasi. Ini kerana pada waktu itu ramai tokoh pejuang dan pemikir negara yang mati pada usia muda dan kebanyakan mereka mati diracun.

Sehingga hari ini, memang sukar untuk mencari pengganti tokoh seperti Tengku Mahmood Mahyiddeen. Beliau walaupun berketurunan raja tetapi berjiwa rakyat. Malah, kesanggupan beliau menggugurkan gelaran ‘Tengku’ (1 Ogos 1946) pada dirinya adalah bukti betapa beliau seorang yang amat merendah diri. Gabenor Malayan Union, Sir Edward Gent, pada 19 November 1946 telah menyanjung Tengku Mahmood dengan berkata :

“Tengku Mahmood Mahyiddeen seorang tokoh perjuangan Melayu yang bijak, berwibawa dan disenangi ramai. Beliau amat menyintai kedamaian dan kesejahteraan hidup. Walaupun ketika menghadapi kesulitan dan berdukacita, namun senyuman sentiasa terukir di wajahnya.”

Pembela Masyarakat Semasa berniaga, beliau banyak melihat penderitaan rakyat. Oleh itu, beliau mula berfikir dan merancang bagi memastikan nasib rakyat dapat dibela. Beliau juga sedih dengan nasib anak-anak gadis yang berkahwin muda, masalah bidan yang kurang cekap serta masalah banyaknya kelahiran bayi yang tidak cukup bulan dan kadar kematian yang tinggi. Beliau menjadikan isu ini perkara pokok dalam menegur sikap Inggeris.
Pembaharuan Pelajaran Masyarakat Beliau diminta untuk menjawat jawatan dalam khidmat awam kerana pemikiran yang tajam dan kritis serta ilmu pengetahuan yang tinggi. Beliau mula menjawat jawatan sebagai Pemangku Nazir Sekolah-Sekolah Melayu Negeri Kelantan. Azam beliau ketika itu untuk membekalkan masyarakat Melayu dengan ilmu pengetahuan yang moden tanpa mengetepikan sistem pelajaran sedia kala.
Pejuang Bahasa Melayu Diberi kepercayaan untuk menjadi Yang Dipertua Pertubuhan Dewan Bahasa Melayu. Matlamat pertubuhan itu adalah untuk memperjuangkan martabat Bahasa Melayu dan menghidupkan ciri-ciri kebudayaan Melayu.
Mengubah Pemikiran Masyarakat Beliau berusaha keras menyedarkan masyarakat betapa pentingnya ilmu pengetahuan moden kepada seluruh rakyat tidak mengira lelaki mahupun perempuan.
Aktif Dalam Badan Sukarelawan Dan NGO Beliau menjadi Pesuruhjaya Pengakap Kelantan dan membawa Pengakap Kelantan ke Jambori Pengakap terbesar di Melbourne, Australia; Ketua Pertubuhan pertama St. John Ambulance Brigade cawangan Kelantan; dan berpangkat Sarjan dalam tentera sukarelawan Kelantan.
Mendirikan Sekolah Tengku Mahmood Mahyiddeen mendirikan sekolah aliran Inggeris pertama di Kelantan pada tahun 1936, iaitu Sekolah Sultan Ismail / Ismail College. Pada tahun 1937, sekolah aliran Inggeris khusus untuk pelajar perempuan ditubuhkan oleh beliau iaitu Zainab English School, kini Sekolah Menengah Zainab.
Ahli Politik Beliau menjadi Yang Dipertua GEMPAR, iaitu pertubuhan yang merancang membawa Pattani menyertai Tanah Melayu; dan dilantik sebagai Ahli Majlis Mesyuarat Persekutuan mewakili Kelantan. Bertanding menentang Datok Onn dalam perebutan jawatan Yang Dipertua UMNO. Tengku Mahmood Mahyiddeen dilantik menjadi Ahli Jawatankuasa Badan Penasihat Hal-Ehwal Pelajaran Kerajaan Tanah Melayu.
Pejuang Kemerdekaan Beliau bertempur dalam serangan pertama tentera Jepun di Tanah Melayu di Kota Bharu, memimpin barisan anak-anak Melayu dalam pasukan Sukarelawan Kelantan (Kelantan Volunteer Force) dan menyertai pasukan Force 136, selain terlibat dalam usaha menentang Malayan Union.


Menerima Bintang Kehormat Most Excellent Order Of The British Empire / M.B.E.
Menerima Anugerah Kelas II Bintang Kebesaran Kerajaan Kelantan Al-Muhammadi, Darjah Paduka Mahkota Kelantan (DPMK) yang membawa gelaran Dato’.

Pegawai Pelajaran